|
>> reageer |
Woensdag 11 april 2012 Palestijnse kinderen kind laten zijn. In de bus van Bethlehem naar Betheny kijk ik uit het raam. Heerlijk vind ik dat; door een land heen rijden in een busje. Ik kan niet rijden dus het enige wat ik hoef te doen is naar buiten te kijken en weg te dromen. Onze gids vertelt af en toe wat we zien, maar niet in een microfoon dus ik dwaal een beetje af. Ik kijk naar buiten, luister muziek en droom weg. Zie paarse bloemen in knalgroene weiden, tuinen met wit roze bloesembomen, gele bloemen overal. De lucht is blauw, de zon schijnt. Een groepje kinderen speelt met een bal, wat vrouwen lopen met boodschappen. Wat is dit toch een prachtig land, denk ik. Ik snap ergens wel dat iedereen het wil hebben. Die gedachte gooi ik snel weg, want dat wil ik natuurlijk helemaal niet denken. Ik droom weer wat verder en verheug me op Bethany, waar we het werk van jonge mensen op gaan zoeken. De weg kronkelt erg diep naar beneden en af en toe vlieg ik omhoog, maar ach, niks mis met een beetje avontuur. Tekst en foto's: Timu Kota  We zijn er. Naar binnen lopend besef ik dat het werk hier, (www.vavccenter.org) veel betekent voor het dorp, waarvan 110 families wekelijks in dit centrum komen voor creatieve therapie. Schilderen, muziek maken, zingen en dansen. Knutselen, samen eten en praten. Milad en zijn familie hebben in drie jaar tijd te midden van de bezetting een veilig eiland gecreëerd waar kinderen rust en plezier vinden. Kind kunnen zijn. De middag brengen we door met hem en zijn staf. Naast lol maken, willen ze ons hun dorp laten zien. Een prachtig dorp op nog geen vijftien minuten van de Olijfberg vandaan. Maar daar mogen de meeste stafleden niet heen. Kan ook niet, er staat een muur tussen. Milads vrouw wijst hun flat aan, "die daarachter, met uitzicht op die mooie muur". Zij mag twee keer per jaar de Westbank uit, met Kerst en Pasen, omdat ze Christen is. Ze gaat niet graag, het geeft gedoe. Maar ze houdt van Jeruzalem, voorheen kwam ze er vaak. De muur komt tijdens de rondleiding steeds terloops terug. Hij houdt hen gevangen, ontneemt hen een deel van hun leven maar niet van hun levenslust lijkt het. De strijd, het werk voor kinderen die zij leveren raakt me diep. In de ellende kinderen kind laten zijn.  Na een mooie middag vertrekken we weer. We rijden dezelfde weg terug. Langs de weilanden, de bloemen, de kronkelweg. Ze raken me opnieuw, maar nu anders. De vrouwen en kinderen die ik zie, ze zijn opgesloten, achter een muur. Ik besef me dat we de speciale route rijden, de Palestijnse, gevaarlijke, lange weg, niet de rechtstreekse, die is voor Israëli. De muur is voor ons geen probleem. Wij zijn vrij. Ik wil dit land niet hebben, denk ik nog, zeker niet. Ik wil er niet eens wonen. Ik wil vrij zijn niet opgesloten. Het gaat ons om Samen werken vanuit passie aan verbindingen met anderen, waar ook ter wereld. En zo werken aan vrede. Aan dromen van vrede en aan een wereld waar jongeren uit alle landen weer durven te gaan dromen. Door bijzondere reizen te koppelen aan millenniumdoelen, ontmoeten en co-creatie. Wij nemen je mee op reis met een serie blogs. Lees hier elke week, 52 weken lang, hoe jongeren hun reis beleven. www.millenniumtravels.nl www.timukota.nl Lees ook: > Blogserie 4: Basketballen in de Westbank > Blogserie 6: Gestaafmixte kip |