|
>> reageer |
Woensdag 23 mei 2012 De inspirerende levensreis van Jane Goodall. In haar handen heeft ze een knuffelaap, om haar schouders een mooie omslagdoek en haar grijze haar in een eenvoudige paardenstaart. Jane Goodall is in Nederland voor het promoten van de film over haar leven: ‘Jane’s Journey’. Staand op het podium van theater Tuschinski in Amsterdam beschrijft ze op een bescheiden manier een aantal mooie momenten tijdens het maken van de film en de magie die daarmee gepaard ging. De film over haar boeiende leven staat niet alleen in het teken van het werk van Jane op gebied van de bescherming van chimpansees, maar ook van haar werk voor de bescherming van al het leven op aarde. Jane Goodall is 78 jaar en reist nog steeds 300 dagen per jaar de wereld rond om haar boodschap door te geven aan iedereen die open staat om te luisteren. Door Manon Tromp “Toen de regisseur van de film, Lorenz Knauer, mij vroeg of hij een film over mijn leven kon maken, zei ik meteen nee omdat ik moe was van al die filmcrews die mij altijd volgden. Maar hij overtuigde mij om mee te werken doordat hij zei dat hij mijn boodschap wilde laten zien en meegeven, ook voor latere generaties en om mensen te bereiken op plaatsen waar ik niet kom.  Magische momenten Er waren een aantal magische momenten tijdens het filmen in Gombe Tanzania, waar het team maar drie dagen konden zijn. Op de derde dag wilden ze toch nog proberen de chimpansees te filmen, maar die waren hoog op een berg en dus moeilijk bereikbaar. Echter ik had het gevoel dat de chimpansees naar beneden zouden komen en dat gebeurde dus ook. Er was daar niet eens voedsel voor ze, maar het was alsof de chimpansees wisten dat ze nodig waren. Een ander magisch moment was bij de waterval die daar in de buurt is. Die dag regende het echter en was het helemaal niet geschikt om mooie opnames te maken. We hadden nog maar een half uur de tijd en ik zei dat de zon zou komen, ondanks dat er op dat moment een zeer grijze lucht was. En de zon kwam en daardoor konden er nog prachtige shots gemaakt worden die in de film te zien zijn.  Een persoonlijke kant Wat in de film ook naar voren komt, is een zeer persoonlijke kant van mij die nooit eerder is vertoond. De regisseur wilde daarmee laten zien dat ook ik mens ben met dezelfde problemen die iedereen kan hebben. Ik had een moeilijke relatie met mijn zoon en dat wordt toegelicht in de film. Wat echter magisch was dat gedurende het maken van de film er iets gebeurde dat er voor zorgde dat mijn zoon en ik nader tot elkaar gebracht werden. Het laatste waar ik aandacht voor wil vragen is voor de scène over de Lakota Indianen, die vrij depressief is. Een jong echtpaar heeft daar met onze hulp een programma opgezet voor de jongeren daar die een vrij uitzichtloze toekomst hebben en waar een hoog zelfmoordpercentage is onder de jeugd. Ze begonnen met het creëren van een moestuin voor de community en nu drie jaar later zijn er 13 tuinen, 2 boerenmarkten en kunnen er jongeren naar de universiteit. De film is verder helemaal gevuld met mijn boodschap en met de projecten die we doen in de wereld. “  De film Inderdaad, in de film vertelt Jane over haar leven en haar motivatie om naar Afrika te gaan. Als jong meisje wist ze al snel dat ze naar Afrika wilde gaan om chimpansees te observeren. Ondanks dat ze geen studie had gevolgd, zette ze door en via een eerste bezoek aan Kenia in 1957 belandt uiteindelijk in 1960 in Tanzania waar het werk begint met de chimpansees. In eerste instantie kreeg ze niet echt contact met de chimpansees maar na een tijdje kreeg ze vooral een goede band met één van de chimpansees. Alles daarna is geschiedenis: foto’s van haar aan het werk met de chimpansees gingen de hele wereld door en ze werd wereldberoemd. De oude opnames van haar leven toen zijn fascinerend om te zien en doen je realiseren dat ze een echte pionier was, vooral voor vrouwen van wie in die tijd niet verwacht werd dat ze alleen in de jungle in trokken.  Verder is er aandacht in de film voor de vele projecten die er lopen in de wereld onder de paraplu van ‘Het Jane Goodall Institute’ en de daaraan verbonden ‘Roots & Shoots’ projecten voor de jongeren. Wat heel veel indruk op me maakte, was de scène bij de Lakota Indianen. Ik was zelf ook op reservaten geweest en had ervaren hoe troosteloos het daar was. De huilende Lakota Chief ontroerde me diep: zijn zoon van 16 jaar had zelfmoord gepleegd, zoals zovele jongeren daar die geen toekomst zagen. Niet dat het alles meteen zal oplossen, maar het moestuinproject blijkt daar nu wel haar vruchten af te werpen en brengt de indianen weer terug naar hun verbinding met de aarde. Jane is in 2002 uitgeroepen tot United Nations Messenger of Peace en in 2004 werd ze benoemd tot Dame of the British Empire. Haar werk is nog niet klaar, maar heeft veel mensen geïnspireerd om de wereld positief te veranderen. De film is een ode aan haar werk en haar leven en een aanrader voor iedereen die inspiratie zoekt om bij te dragen aan een betere wereld. www.janegoodall.nl |
| Klik hier en geef een reactie op bovenstaand artikel. |
